Ο Ακάμας, αδελφός του Δημοφώντα και οι δύο παιδιά του Θησέα και της Φαίδρας, επιστρέφοντας από το Τρωικό πόλεμο προς Αθήνα πέρασε από τη Θράκη όπου ερωτεύτηκε τη Φυλλίδα, κόρη του βασιλιά της Θράκης. Ο Ακάμας έπρεπε να πάει πίσω στη Αθήνα και υποσχέθηκε στη αρραβωνιαστικιά του Φυλλίδα πως σύντομα θα επέστρεφε κοντά της. Στο ταξίδι της επιστροφής προς την Αθήνα, τρικυμίες παρέσυραν τον Ακάμα στη Κύπρο με αποτέλεσμα να αργήσει να επιστρέψει στην αγαπημένη του Φυλλίδα. Σύμφωνα με το μύθο η Φυλλίδα απογοητεύτηκε από την αργοπορία του Ακάμα και έδωσε από μόνη της τέλος στη ζωή της. Οι Θεοί τη μεταμόρφωσαν σε αμυγδαλιά, ένα δέντρο που έμενε ολόχρονα χωρίς φύλλα. Όταν τελικά επέστρεψε ο Ακάμας και βρήκε το δέντρο που κάποτε ήταν η αγαπημένη του, την αγκάλιασε με τόση αγάπη, που το δέντρο πρασίνισε και πέταξε αμέσως φύλλα ως ένδειξη της συγχώρεσης της Φυλλιδας στον Ακάμα.
Η επίδραση της συγχώρεσης στη ψυχική υγεία τα τελευταία χρόνια έχει απασχολήσει σημαντικά την επιστημονική κοινότητα με συμπέρασμα πως η άνθρωποι που συγχωρούν έχουν καλύτερη ψυχική υγεία καθώς είναι λιγότερο πιθανό να έχουν κατάθλιψη, θυμό, άγχος και χαμηλή αυτο-εκτίμηση σε σχέση με τους ανθρώπους που δεν συγχωρούν (McCullough, Charlotte, 2001, Wade, Hoyt, Kidwell, Worthington, 2014).
Στο ψυχοθεραπευτικό δωμάτιο το ερώτημα που συνήθως ακούμε είναι ¨Γιατί να συγχωρέσω κάποιο που με έχει πληγώσει;¨ Ο πληγωμένος όταν δεν αναγνωρίζει την απελευθερωτική δύναμη της συγχώρεσης, δεν αναγνωρίζει πως είναι ικανή να τον ελευθερώσει από τα τοξικά συναισθήματα, τον πόνο, το μίσος και την πικρία. Πως η συγχώρεση αφορά εμάς και πως είναι μια εσωτερική διεργασία η οποία μεταμορφώνει το τοξικό σε αγάπη, πρώτα προς τον εαυτό και έπειτα προς το άτομο που μας πλήγωσε.
Στη τάση μας για έλεγχο και κατανόηση του περίπλοκου αυτού κόσμου που ζούμε τείνουμε να διαχωρίζουμε τα πράγματα και τους ανθρώπους σε ¨καλούς¨ και ¨κακούς¨. Αυτή η ασπρόμαυρη οπτική μόνο περιορισμούς προκαλεί καθώς δεν μας επιτρέπει να καταλάβουμε πως ο άνθρωπος, ο κόσμος, η ζωή είναι κάτι πολύ περίπλοκο για να το περιορίσουμε σε δύο χρώματα. Ο άνθρωπος είναι ένα πολυσύνθετο όν και μπορούμε καλύτερα να τον γνωρίσουμε αν διευρύνουμε την αντίληψη μας ως προς τη διαφορετικότητα. Μια άσχημη στιγμή του ανθρώπου δεν σημαίνει πως είναι εξ ολοκλήρου κακός. Μια τέτοια πεποίθηση όχι ακυρώνει όλες τις καλές στιγμές που ζήσαμε με το άτομο αυτό αλλά μας εγκλωβίζει σε μια ανάμνηση γεμάτη πικρία που αποτελεί άγκυρα στο παρελθόν και εμπόδιο για να προχωρήσει κανείς στο μέλλον.
Το να συγχωρέσει κανείς δεν σημαίνει και να ξεχάσει. Αναγνωρίζουμε τί έχει συμβεί και ποιο άτομο μας πλήγωσε αλλά το σημαντικό είναι να το αφήσουμε πίσω μας. Συνειδητά αποδεχόμαστε τα γεγονότα όμως σημασία έχει να μην μείνουμε προσκολλημένοι στο παρελθόν. Το παρελθόν πρέπει να είναι ο υπηρέτης και όχι ο αφέντης. Να μαθαίνουμε από τις εμπειρίες με στόχο τη αποφυγή όμοιων καταστάσεων στο μέλλον.
Στη περίπτωση που το άτομο που μας πλήγωσε είναι ο εαυτός μας είναι σημαντικό να θυμόμαστε πόσο άδικο όπως και αντιπαραγωγικό είναι να είμαστε εμπαθείς με τον εαυτό μας και μην τον εμπιστευόμαστε. Ο εαυτός μας είναι εκείνος με το οποίο συμπορευόμαστε ολόκληρη μας τη ζωή, είναι εκεί όταν δεν είναι άλλος κανείς, ακόμη και όταν δεν του μιλάμε εκείνος είναι εκεί, μας ακούει και μας φροντίζει. Αν σε κάποια κατάσταση μας απογοήτευσε είναι σημαντικό να αγκαλιάσουμε τόσο τα προτερήματα του όσο και τα ελαττώματα του και να θυμόμαστε πως οι πράξεις μας αντανακλούν στη σοφία που είχαμε τη δεδομένη στιγμή!
Η συγχώρεση είναι μια πράξη αγάπης, προς τον εαυτό μας και σε άλλους. Απελευθερώνει τον οργανισμό από τοξικά συναισθήματα και αφήνει χώρο να ανθίσουν τα πιο όμορφα συναισθήματα. Τόσο όμορφα όσο τα φύλλα της αμυγδαλιάς.
